In Napels is er een plein dat niemand geblinddoekt kan oversteken: ontdek waarom

Heb je weleens gehoord van een proef waarin absoluut niemand succesvol is? In Napels bestaat een uitdaging die heel simpel lijkt, maar echt iedereen in de problemen brengt. Het gaat erom Piazza del Plebiscito geblinddoekt over te steken, vanaf het Koninklijk Paleis recht naar de twee ruiterstandbeelden in het midden. Klinkt makkelijk, toch? En toch gaat het altijd mis.

De ruiterstandbeelden in het midden van het plein

Midden op het plein staan twee imposante monumenten: de ruiterstandbeelden van Karel III van Bourbon en zijn zoon Ferdinand I der Beide Siciliën. Ze werden gebeeldhouwd door Antonio Canova en vormen vandaag de dag het eindpunt van deze onmogelijke proef. De afstand vanaf het paleis lijkt goed te doen, het plein is open en vrij van obstakels. En toch komt wie het met een blinddoek probeert nooit op de juiste plek uit, maar altijd ergens anders.

Het verhaal van koningin Margherita

Achter deze merkwaardigheid schuilt een legende. Er wordt verteld dat koningin Margherita de gevangenen een belofte had gedaan: wie erin zou slagen het plein geblinddoekt over te steken, zou zijn vrijheid terugkrijgen. Maar geen enkele gevangene is er ooit in geslaagd. Volgens de volksmond had de koningin een vloek over het plein uitgesproken om er zeker van te zijn dat niemand de uitdaging echt zou winnen. Een meeslepend verhaal dat tot op de dag van vandaag bijdraagt aan de mysterieuze sfeer van deze plek.

Waarom niemand lukt in deze opdracht

De waarheid is minder romantisch, maar een stuk concreter. Piazza del Plebiscito is enorm, zo’n 25.000 vierkante meter lege ruimte zonder visuele referentiepunten. Neem je het zicht weg, dan raakt het menselijk lichaam totaal gedesoriënteerd. Het plein heeft bovendien een lichte helling die je bij normaal lopen niet opmerkt, maar die ervoor zorgt dat je van je koers afwijkt zodra je geblinddoekt bent. Het resultaat? Je loopt scheef zonder dat je het doorhebt. Sommigen wijken naar rechts af, anderen naar links, maar echt kaarsrecht blijven gaan is praktisch onmogelijk.

De ‘sprekende’ beelden van het Koninklijk Paleis

In de gevel van het Koninklijk Paleis staan acht beelden in nissen, elk stelt een vorst voor die over Napels heeft geregeerd. De Napolitanen hebben over de laatste vier een grappig verhaaltje bedacht. Karel V van Habsburg wijst met zijn vinger naar beneden, alsof hij zegt: “Wie heeft hier geplast?”. Karel III steekt zijn handen op: “Ik was het niet.” Joachim Murat tikt op zijn borst en geeft toe: “Ik was het, en wat dan nog?”. En Victor Emanuel II trekt zijn zwaard om hem te straffen. Een vondst uit de volksmond die deze marmeren vorsten net wat menselijker en sympathieker maakt.

Piazza del Plebiscito grijpt je zodra je arriveert. De enorme ruimte, de zuilengang, het paleis, de beelden. Het is zo’n plek waar je even blijft staan om je heen kijkt en je afvraagt hoe ze ooit zoiets groots en moois hebben kunnen bouwen. De legendes zorgen voor extra charme, maar het plein heeft geen verzonnen verhalen nodig om je voor zich te winnen. Het is genoeg om er op te staan en om je heen te kijken.

(JO/©GreenMe.It/vertaling en adaptatie: The Global Lifestyle/Illustratie: Yahya Momtaz via Unsplash)